SUP

Single Use Plastic. Je kent het wel, die 15 cent extra die je moet betalen voor een wegwerpbekertje. Ik moest er vanavond aan terugdenken, vlak nadat ik m’n gewonnen stelling in remise had laten verzanden, zoals Marc dat vaak zo mooi zegt. Hoe lieflijk het ook klinkt, ik baalde in mijn beleving zichtbaar. Eerder vanavond had ik langs de snelweg even snel iets gegeten en was na werk direct doorgereden naar het schaken. Ik koos toen niet voor de SUP, maar gebruikte zo’n hervulbare variant (Zie je wel dat ik luister, Bert?). Maar direct na deze schaakwedstrijd had ik gewild dat er nu ook zoiets als SUP beschikbaar was. Dan had ik die 15 cent extra betaald en deze partij meteen in de prullenbak gekieperd. Misschien doe ik mijn tegenstander hiermee wat tekort. Goede partij van beide kanten, maar ik had op meer gehoopt. Ik zal de teamuitslag nog even niet verklappen.

De avond begon eigenlijk zoals zoveel uitwedstrijden in de NOSBO. A28 op, een heel eind rechtdoor en bij het Julianaplein altijd per ongeluk goed rijden. Hoewel, per ongeluk, als je met drie verschillende navigatiesystemen rijdt kan het ook haast niet meer mis gaan. Eenmaal in de buurt herkenden we de route weer. Ja, dat was die bushalte. O ja, hier in die bocht parkeren, vlakbij de brug. Toen we bij de speelzaal aankwamen ontbraken er alleen nog acht tegenstanders. Toen de eerste aankwam werd er verbaasd gereageerd op de aanwezigheid van onze teamgenoten uit Coevorden: “Komen jullie nu helemaal naar Groningen om hier Sint Maarten te lopen?”. Leuk om te zien dat Theo niet alleen in Hoogeveen, maar ook in Groningen bekend staat om z’n gouden strotje. Achteraf had hij vanavond zelf ook liever gaan zingen, maar daar kom ik zo op. We werden van harte welkom geheten en te midden van een levendige interne competitie begon ook onze wedstrijd.

Onze andere teamgenoot uit Coevorden was vanavond als eerste klaar. Stephan Broertjes kwam met een geïsoleerde zwarte d-pion uit de opening op bord 4 en de witte stukken kwamen snel en dreigend naar voren. Behalve dat pionnetje wat een beetje ongunstig bleef staan kwam Stephan er zonder kleerscheuren vanaf en ging het eindspel in. Remise werd eerst nog afgeslagen maar toen Stephan zijn pion uit de isolatie haalde kwam die er toch. Op bord 5 kon Robert Stallinga met zijn geliefde witte stukken spelen. Een opening die we vaker bij hem zien, toch baarde de vroege dameruil me even zorgen. Tot Robert kundig een pion won, toen schreef ik met potlood al een punt achter zijn naam. Toen ik beide schakers zag opstaan bleek echter dat het streepje bij de zwartspeler kwam. Blijkbaar had Robert geen 15 cent, maar 3 euro aan SUP betaald in de vorm van een weggegooid stuk. Hij weet zijn blunder zelf aan schaakblindheid. 1,5-0,5 voor de thuisclub.

Hoe anders ging dat eraan toe op bord 7, waar Els van der Vegt weer een galavoorstelling weggaf. Na een sterk toernooi in Hoogeveen tijdens de herfstvakantie speelde Els een keurige partij in Groningen voor de KNSB-competitie, om dat nu voor de NOSBO nog eens dunnetjes over te doen. Ze bezette actief het centrum, bracht haar torens naar de zevende rij, won wat materiaal en liet zo niets van de stelling van de zwartspeler over. Schitterend, deze kon zo in een demonstatieboekje. Winst, dus. Karaoke Theo Witkamp speelde op bord 6 zoals we dat van hem kennen. Degelijk, een ruil niet snel uit de weg gaand, maar met minstens een gelijke stelling. Helaas zag hij een schaakje op c3 over het hoofd, wat hem de pion op c7 kostte. Vanaf dat moment ging het eigenlijk van kwaad tot erger. Loper inactief, weer een pion eraf, nog iets gedrukter, etc. Theo kon het niet meer verdedigen. “Ik had beter met mijn lampion langs de deuren kunnen gaan”, was zijn evaluatie. Tja, de muziek zit eenmaal in z’n bloed. Helaas kwamen de Groningers hierdoor wederom op voorsprong, 2,5-1,5.

Aan kopman Andries Mellema werd gevraagd of hij vanavond zou gaan winnen. “Als ik niet in slaap val wel”, was zijn antwoord. Als hij zo reageert weet je wel hoe laat het is, dan staat er weer geen maat op. Vanuit de opening leek er nog weinig aan de hand, maar de zwarte dame kwam wat ongelukkig te staan. Na het slaan op b2 (uit nood?) ging het ook hier hard. Andries nam het initiatief vanaf hier voorgoed in handen. Via b1 kwam de toren op b7, de dame werd nog wat verder opgejaagd en toen mat en stukverlies dreigde gaf de eerstebordspeler van Lewenborg op. Weer een mooie partij van Andries en een punt dat we hard nodig hadden. Op bord 8 was Roan Lok eerder deze avond een stuk verloren tegen twee pionnen door een vervelende penning. Roan zocht tegenspel met zijn torens via de f-lijn, maar zonder veel resultaat. Zijn lot was het mindere eindspel ingaan en de omstanders bleven moeilijk naar zijn stelling kijken. Gelukkig zag ik iemand even later een kruisgebaar maken, dus toch een remise. Dat zo’n mathematische manier van spelen je geen windeieren legt hebben we reeds in 1935 gezien. Knap gedaan, Roan. Het was gelijk: 3-3.

Teamleider Mostert had op bord 2 in tijdnood inmiddels gekozen voor een dameruil, om de stelling zo wat eenvoudiger te maken. Dat werd hij ook, maar niet in zijn voordeel. Davin kwam in een lastig eindspel waar de dubbelpion die hij voor stond maar niet verder kwam. Zoals de inleiding al vertelde, er kwam een puntdeling. Marten Berghuis speelde aan bord 3 nog als laatste. Waar er vorig jaar nog gedacht werd dat hij een nieuw lid was werd hij dit jaar weliswaar herkend, maar wel aangekondigd als Martin Beschuit. Ik weet niet of dit op de muisjes sloeg of dat mijn handschrift op het wedstrijdformulier toch niet zo goed was als eerder tegen mij verteld werd.  Martin kreeg, ik bedoel Marten kreeg weer te maken met een Zuid-Belgische openingsvariant, waar hij op zijn eigen manier mee omging. Hoewel zwart wat passiever gespeeld leek te hebben kwam Marten er niet heel lekker uit. Een remiseaanbod moest hij eerder omwille van de tussenstand afslaan, maar dat was wel waar het eindspel naartoe ging. Een pion en een toren voor wit en een toren voor zwart, maar zonder winstmotief. Een gelijkspel was onvermijdelijk, zowel in deze partij als in de uitslag van de hele wedstrijd: 4-4.

Een overwinning had er voor Hoogeveen meer in gezeten dan voor Lewenborg, was de gedeelde mening. Ik denk uiteindelijk dat beide clubs wel konden leven met een puntje. De volgende NOSBO wedstrijd is de Klassieker op 2 december, thuis tegen ESG. Voor mij persoonlijk is dat alles behalve uitkijken naar een weerzien met Herman Voss. Ik had voor de KNSB al mijn snor gedrukt, ik vrees toch dat ik nu zal moeten spelen. Gelukkig hebben we eerst nog de degradatiekraker in de KNSB competitie tegen het Zwols Schaakgenootschap en de KNSB bekerwedstrijd tegen Staunton. Knap hè? Ik heb het in het hele verslag niet over gehaktballen gehad.

Davin Mostert.