Rood

Het is 17:00. Ik ruim mijn spullen op en wil mijn laptop afsluiten als ik zie dat mijn telefoon gaat. Andries Mellema. Nee toch? Ik vermoedde al dat dit geen vraag was over vervoer of verzameltijd. Een afmelding. Andries had er kennelijk geen rekening mee gehouden dat deze wedstrijd ’s avonds plaats zou vinden en zag zijn nachtrust in gevaar komen. Hopelijk wint hij vandaag het Rie Timmer Toernooi, anders hebben we het hoogste team van SISSA voor niets zonder onze sterkste speler moeten bestrijden. Maar de een z’n dood, is de ander z’n brood. Marc Snuverink zou in eerste instantie slechts meegaan als supporter, maar mocht nu zelf ook meespelen. Om de opstelling niet last minute nog om te hoeven gooien mocht hij invallen op het bord van onze Andries, op bord 1. Wellicht had Marc als kind gedroomd van een debuut in het rood van FC Twente, nu mocht hij als supporter meedoen om het blauw en wit van Hoogeveen te verdedigen en dat zelfs als kopman. Waarschijnlijk zijn tweede jongensdroom. Hij stemde dan ook gretig in met mijn voorstel.

Het is 17:45. Tassen in de auto gegooid, klep van de kofferbak dicht laten kletteren en nu vlug even wat eten. Ik rijd iets harder dan toegestaan naar een fastfood restaurant waar ze kip verkopen, rood logo. U weet wel, finger lickin’ good. Ik zie dat er weer wat nieuws op het menu staat en besluit eens af te wijken van mijn vaste bestelling. Gelukkig is de rode saus minder heet dan het plaatje deed vermoeden. Als ik ook mijn colonel stacker verorberd heb en ik de aangelengde cola wegslobber check ik mijn telefoon even om met een tevreden gevoel de auto in te kunnen stappen omdat ik op het laatste moment toch weer een achttal bij elkaar gevonden had. Juist op dat moment zie ik dat Marten Berghuis mij appt. Niet lekker. Misselijk. Hoop dat het wegtrekt. Die zou ook nog eens rijden, dat wordt dan helemaal een puzzel. Ik dacht trouwens dat die kwaaltjes meer in het begin van de zwangerschap waren, zeker weer vergist.

Inmiddels is het 18:15. Ik weet nu niet wat Marten precies gaat doen. Ik dacht aan een invalbeurt voor Leonie Spaans, maar die bleef met een kopje thee onder een dekentje zitten. Ook al grieperig. Marten reageert niet meer. Ik moet nu toch zo langzamerhand naar Hoogeveen, anders kom ik zelf ook te laat. Niet dat men dat niet gewend is, maar als teamleider staat het toch een beetje slordig. Ik geef aan dat ik telefonisch bereikbaar ben, maar word niet meer gebeld. Aangekomen in Hoogeveen weet ik dus niet of we nu eigenlijk wel compleet zijn en of we wel vervoer hebben. Code rood! Gelukkig besloot Marten toch maar te komen, dus die verscheen even later met onze kopman interim een paar minuten later dan gepand. We stuurden een bericht dat de andere auto vast kon rijden, want Roan Lok zou ook niet komen. Die was voor studiedoeleinden de hele dag al in Groningen. Iets met cijfertjes. Rond 19:45 kwamen we aan in het denksportcentrum. Ik zag nog geen teamgenoten. Wel barvrouw Ria: “Nee hè, daar heb je de ballenjongens weer”. Gelukkig druppelden Robert en Roan en ook de drie schakers uit de andere auto binnen. Hij was weer voor z’n roodkoperen. Om 20:00 gingen de klokken aan.

Stephan Broertjes was de eerste die een uitslag kwam doorgeven. Hij had eerder vanavond het centrum op bord 5 stevig in handen gekregen met pionnen op d4, e4 en f4. Dat centrum liet de zwartspeler natuurlijk niet zo staan en die begon het te bestoken. De pionnen van wit rukten wat verder op, behalve op het moment dat het moest. Intuïtief sloeg Stephan het paard op d5 terug, waar hij beter e7 had kunnen spelen. Het paard stond dan gepend, en hij leek toch minstens een kwaliteit te kunnen winnen. Na het ruilen was er niet veel aan de hand voor beide spelers. Gelijkspelletje. Teamleider Mostert haalde op bord 6 ook deze ronde een nul. Ik zal niet verklappen welke opening het was, maar Davin was niet helemaal tevreden over de Chinese dierenriem. Hij zag de rode draad in de opening niet, waar de vriendelijke Wouter Manenschijn steeds de logische zetten kon doen. De engine beoordeelde de laatste zet van Wouter met twee uitroeptekens, een goed moment voor opgave. 1,5-0,5 voor SISSA.

Aan bord 2 zat Osama Sadallah, die een voorzichtige opening leek te spelen. Langzaam meer zeker kwam hij er steeds meer uit en speelde hij zijn pionnen wat verder naar voren. Misschien was dat iets te optimistisch, want er doken een toren en een loper voor zijn koning op en verder stonden er nog maar weinig verdedigers. Helaas ook een verliespartij voor Osama. De dus niet zo fitte Marten speelde twee borden verderop en leek een giftige pion te pakken. Een wat vreemde pionnenstructuur was de compensatie. In het middenspel kon Marten verschillende stuken op f2 richten en zelf via de d-lijn een pion doorduwen, ik gaf geen rooie cent meer voor de stelling van wit. Hij bleef toch nog even doorspelen, maar toen ook de dame verloren ging capituleerde de Sissaan. 2,5-1,5 in het voordeel van de thuisclub.

Theo Witkamp speelde aan bord 7. Theo Witkamp? Geen Karaoke Theo? Nee, vandaag even niet. Waar de schaakwereld afscheid nam van “The best of the West”, een van de meest invloedrijke schakers uit de Nederlandse geschiedenis, verloor Theo zijn vriend Jan. Theo wilde eigenlijk liever niet spelen, maar was er toch omwille van het team. De zwarte dame van Maarten Roorda ging van d4 naar d8 naar h4 en nog verder. De witte koning moest vluchten naar d2 en hopen dat de storm zou gaan liggen. Theo ging in sneltreinvaart naar zijn inmiddels vertrouwde tijdnoodfase, maar hield er deze keer wel twee pionnen aan over. Met goed verdedigen en een mooie comeback haalde Theo, gesteund van boven, de winst binnen. De partij droeg hij op ter nagedachtenis aan Jan. Nogmaals heel veel sterkte toegewenst voor de aankomende week en de tijd die daarop volgt, Theo. Toen hij aan de bar zijn rekening betaald had werd het hem door Ria nog wel gevraagd: “Jij gaat zeker zo nog even naar de karaoke-bar, Theo?”. Deze opmerking kon ondanks de droevige tijd toch op een lach rekenen. Robert Stallinga speelde met wit op het derde bord en speelde vanuit zijn bekende openingsrepertoire. Robert ruilde dames, kwam in een situatie terecht met torens en lopers van ongelijke kleur. Het eindspel leek remise, tot de witte koning en toren op de diagonaal van de loper stonden. Dat kostte de partij. Enigszins rood aangelopen droop hij af. Jammer, Robert! 3,5-2,5 tussenstand.

Om nog te kunnen winnen moest er nu op de laatste twee borden gewonnen worden. En die wedstrijdpunten hadden we bRoodnodig, gezien de ranglijst. Helaas gebeurde dat niet. Roan Lok speelde op bord 8 en leek in de opening een pion te kunnen winnen. Dat gebeurde niet en wit kreeg een ruimtevoordeel wat uiteindelijk juist een pion kostte. Roan kon wel een witte rokade voorkomen, de koning moest naar f1. In het eindspel moest Roan door met een paard minder, dat was niet meer te keepen. Hiermee ging de winst in deze partij, maar ook in de hele wedstrijd, naar SISSA. Marc Snuverink was als laatste bezig en genoot zo lang mogelijk van zijn jongensdroom. Iets te lang, als je het mij vraagt. Marc genoot zo van deze avond dat hij tijdens zijn partij rustig naar de Olympische Spelen was gaan kijken en de tijd een beetje vergeten was. Er was nog ergens goud en hij zag het rood-wit-blauw gehesen worden. Toen hij terugkwam had hij nog twee minuten. De partij begon met een voorbereide variant waar hij mij onlangs mee veegde, zijn tegenstander Edim ging hier een stuk beter mee om. Hij veranderde de opening naar een soort Zuid-Belgisch systeem en gaf z’n spa rood de schuld. Het bleef lang een gelijke stelling, tot Marc een foutje maakte in het eindspel. Mat zetten lukte niet meer, hij haalde nog wel vier op een rij. De winst ging naar Edim, maar Marc had een leuke, leerzame partij beleefd. Eindstand 5,5-2,5.

Ook het tweede van Hoogeveen speelde vandaag tegen een van de teams van SISSA. Helaas liep het ook voor hen niet goed af. Drie nullen, Dirk Kamperman maakte nog knap remise tegen een speler met bijna 300 ratingpunten meer. Om twaalf uur zaten er nog steeds Hoogeveeners enthousiast te schaken, maar niet heel veel later besloten we door de regen huiswaarts te keren. Want rood om de zon, water in de ton. Ook in de competitie ziet het er op dit moment niet rooskleurig uit. Onze vrienden van ESG dragen de rode lantaarn, slechts een plek daarboven staan wij. Op 17 maart spelen we thuis tegen HSP/Veendam. Op die avond moeten we uit de rode cijfers zien te blijven.

Davin Mostert.